దేశ విభజన గాయాలు.. మరువలేని మహా విషాదాలు!
- దేశ విభజన సమయంలో జరిగిన అతిపెద్ద మానవ విషాదాల్లో కొన్నింటికి గుర్తుగా స్మారక దినం
- షేఖ్పురాలో 10,000 మందిని చంపి, మహిళలను అపహరించిన వైనం
- ముజఫరాబాద్లో వెయ్యి మందికి పైగా హిందూ, సిక్కు పురుషులను కాల్చి చంపిన నరమేధం
- థోహా ఖల్సాలో మానం కాపాడుకునేందుకు బావిలోకి దూకి 90 మంది మహిళల ఆత్మార్పణం
- గతాన్ని మరువకుండా బాధితులను స్మరించుకోవడమే ఈ దినం ఉద్దేశం
1947లో జరిగిన భారత విభజన ఆధునిక చరిత్రలోనే ఒక మహా విషాదం. ఈ ఘోరకలిలో లక్షలాది మంది ప్రాణాలు కోల్పోగా, కోట్లాది మంది నిరాశ్రయులయ్యారు. ఇళ్లు, కుటుంబాలు చెల్లాచెదురయ్యాయి. దోపిడీలు, బలవంతపు మతమార్పిడులు, వర్ణనాతీతమైన హింసకు లెక్కేలేదు. 'విభజన భయానక స్మారక దినం' సందర్భంగా చరిత్ర పుటల్లో మరుగునపడిన కొన్ని అత్యంత దారుణమైన సంఘటనలను గుర్తుచేసుకోవడం అవసరం. ముఖ్యంగా పశ్చిమ ప్రాంతంలో (ప్రస్తుత పాకిస్థాన్) జరిగిన మారణకాండలకు సంబంధించిన ప్రత్యక్ష సాక్షుల కథనాలు మనల్ని కలచివేస్తాయి.
షేఖ్పురా నరమేధం
విభజనకు ముందు షేఖ్పురాలో ఎలాంటి మత ఘర్షణలు జరగలేదని, అది ముస్లిమేతరులకు బలమైన కోటగా ఉండేదని నాటి న్యాయవాది రామ్ నాథ్ తన కథనంలో పేర్కొన్నారు. ఆ ప్రాంతంలో 68% ముస్లింలు, 20% సిక్కులు, 12% హిందువులు ఉండేవారు. 1947 ఆగస్టు 15న ముస్లిమేతరుల ప్రాణాలకు, ఆస్తులకు రక్షణ కల్పిస్తామని అక్కడి ముస్లిం అధికారులు హామీ ఇచ్చారు. కానీ, విభజన తర్వాత ముస్లిమేతర అధికారులను తొలగించడంతో పరిస్థితి మారిపోయింది.
ఆగస్టు 24 సాయంత్రం కర్ఫ్యూ విధించి, ముస్లిం సైనికులు ఒక ఇంటికి నిప్పుపెట్టారని రామ్ నాథ్ తెలిపారు. ఆ మరుసటి రోజు నుంచి హింస ఒక ప్రణాళిక ప్రకారం జరిగిందని ఆయన వివరించారు. సైనిక సిబ్బంది ఇళ్లలోకి చొరబడి ప్రజలను చంపుతుండగా, మరో బృందం దోపిడీలకు, దహనాలకు పాల్పడింది.
న్యూ ఇహతాస్ అనే ప్రాంతంలో హిందూ, సిక్కు కుటుంబాలను ఒకచోట చేర్చి, పురుషుల నుంచి మహిళలను వేరు చేశారు. యువతులను వారి కుటుంబ సభ్యుల ముందే వేధించారు. ఎదురుతిరిగిన ఒక యువకుడితో పాటు అక్కడున్న పురుషులందరినీ కాల్చి చంపారని ఆయన తన కథనంలో ఆవేదన వ్యక్తం చేశారు.
ఒక సిక్కు రైస్ ఫ్యాక్టరీలో జరిగిన మారణహోమం అత్యంత దారుణమని, అక్కడ పురుషులను వేరు చేసి కాల్చి చంపారని తెలిపారు. ఆగస్టు 26 నాటికి సుమారు 10,000 మంది పురుషులను చంపి, ట్రక్కుల కొద్దీ యువతులను అపహరించుకుపోయారని ఆయన పేర్కొన్నారు.
ముజఫరాబాద్ మారణకాండ
1947 అక్టోబర్లో పఠాన్ దుండగులు తమ గ్రామంపై దాడి చేశారని ముజఫరాబాద్కు చెందిన ఖజాన్ సింగ్ తన సాక్ష్యంలో తెలిపారు. ఈ దాడిలో 20 మంది చనిపోగా, మిగిలిన వారు ప్రాణభయంతో పారిపోయారు. అలా పారిపోతున్న హిందూ, సిక్కు కుటుంబాలను దుండగులు చుట్టుముట్టి డోమెల్ అనే ప్రాంతానికి తరలించారు.
అక్కడ పురుషులను, మహిళలు-పిల్లలను వేరు చేసి, పురుషులందరినీ వరుసలో నిలబెట్టి కాల్చి చంపారని ఖజాన్ సింగ్ వివరించారు. వారి మృతదేహాలను నదిలో పడేశారని, ఆ రోజు వెయ్యి మందికి పైగా ప్రాణాలు కోల్పోయారని అంచనా వేశారు. పిల్లలను కూడా వదలకుండా చంపేశారని ఆయన కన్నీటిపర్యంతమయ్యారు. తనను బంధించి బలవంతంగా ఇస్లాంలోకి మార్చారని, తర్వాత పాకిస్థాన్ సైనికుల సహాయంతో తప్పించుకున్నానని ఆయన తెలిపారు.
థోహా ఖల్సా విషాదం
రావల్పిండి జిల్లాలోని థోహా ఖల్సా గ్రామంలో జరిగిన విషాదం అత్యంత హృదయవిదారకమైనది. ఒక పెద్ద సాయుధ గుంపు గ్రామాన్ని చుట్టుముట్టడంతో గ్రామస్థులు ప్రతిఘటించారు. చర్చల తర్వాత రూ.10,000 ఇస్తే వదిలేస్తామని దుండగులు చెప్పడంతో గ్రామస్థులు ఆ మొత్తం చెల్లించారు.
కానీ, మరుసటి రోజు దుండగులు మళ్లీ వచ్చి దాడి చేసి 40 మంది గ్రామ రక్షకులను చంపేశారు. ఇక తమను తాము రక్షించుకోలేమని, శత్రువుల చేతిలో చిక్కితే తమ మానం దక్కదని భావించిన ఆ గ్రామ మహిళలు అత్యంత కఠినమైన నిర్ణయం తీసుకున్నారు. సుమారు 90 మంది మహిళలు తమను తాము కాపాడుకోవడానికి అక్కడున్న ఒక బావిలోకి దూకి ఆత్మార్పణం చేసుకున్నారు. వారిలో కేవలం ముగ్గురు మాత్రమే ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు.
విభజన కేవలం భౌగోళిక మార్పు కాదు, అది తరతరాలుగా కలిసి బతుకుతున్న లక్షలాది మంది జీవితాలను ఛిద్రం చేసిన పెను విషాదం. ఈ దినం ఉద్దేశం విద్వేషం పెంచడం కాదు, బాధితులను స్మరించుకోవడం, వారి కథలను సజీవంగా ఉంచడం, చరిత్ర నుంచి పాఠాలు నేర్చుకోవడం. గతాన్ని నిజాయతీగా గుర్తుంచుకోవాలి. గతాన్ని మరచిన వారు అలాంటి తప్పులను పునరావృతం చేసే ప్రమాదం ఉంది.
షేఖ్పురా నరమేధం
విభజనకు ముందు షేఖ్పురాలో ఎలాంటి మత ఘర్షణలు జరగలేదని, అది ముస్లిమేతరులకు బలమైన కోటగా ఉండేదని నాటి న్యాయవాది రామ్ నాథ్ తన కథనంలో పేర్కొన్నారు. ఆ ప్రాంతంలో 68% ముస్లింలు, 20% సిక్కులు, 12% హిందువులు ఉండేవారు. 1947 ఆగస్టు 15న ముస్లిమేతరుల ప్రాణాలకు, ఆస్తులకు రక్షణ కల్పిస్తామని అక్కడి ముస్లిం అధికారులు హామీ ఇచ్చారు. కానీ, విభజన తర్వాత ముస్లిమేతర అధికారులను తొలగించడంతో పరిస్థితి మారిపోయింది.
ఆగస్టు 24 సాయంత్రం కర్ఫ్యూ విధించి, ముస్లిం సైనికులు ఒక ఇంటికి నిప్పుపెట్టారని రామ్ నాథ్ తెలిపారు. ఆ మరుసటి రోజు నుంచి హింస ఒక ప్రణాళిక ప్రకారం జరిగిందని ఆయన వివరించారు. సైనిక సిబ్బంది ఇళ్లలోకి చొరబడి ప్రజలను చంపుతుండగా, మరో బృందం దోపిడీలకు, దహనాలకు పాల్పడింది.
న్యూ ఇహతాస్ అనే ప్రాంతంలో హిందూ, సిక్కు కుటుంబాలను ఒకచోట చేర్చి, పురుషుల నుంచి మహిళలను వేరు చేశారు. యువతులను వారి కుటుంబ సభ్యుల ముందే వేధించారు. ఎదురుతిరిగిన ఒక యువకుడితో పాటు అక్కడున్న పురుషులందరినీ కాల్చి చంపారని ఆయన తన కథనంలో ఆవేదన వ్యక్తం చేశారు.
ఒక సిక్కు రైస్ ఫ్యాక్టరీలో జరిగిన మారణహోమం అత్యంత దారుణమని, అక్కడ పురుషులను వేరు చేసి కాల్చి చంపారని తెలిపారు. ఆగస్టు 26 నాటికి సుమారు 10,000 మంది పురుషులను చంపి, ట్రక్కుల కొద్దీ యువతులను అపహరించుకుపోయారని ఆయన పేర్కొన్నారు.
ముజఫరాబాద్ మారణకాండ
1947 అక్టోబర్లో పఠాన్ దుండగులు తమ గ్రామంపై దాడి చేశారని ముజఫరాబాద్కు చెందిన ఖజాన్ సింగ్ తన సాక్ష్యంలో తెలిపారు. ఈ దాడిలో 20 మంది చనిపోగా, మిగిలిన వారు ప్రాణభయంతో పారిపోయారు. అలా పారిపోతున్న హిందూ, సిక్కు కుటుంబాలను దుండగులు చుట్టుముట్టి డోమెల్ అనే ప్రాంతానికి తరలించారు.
అక్కడ పురుషులను, మహిళలు-పిల్లలను వేరు చేసి, పురుషులందరినీ వరుసలో నిలబెట్టి కాల్చి చంపారని ఖజాన్ సింగ్ వివరించారు. వారి మృతదేహాలను నదిలో పడేశారని, ఆ రోజు వెయ్యి మందికి పైగా ప్రాణాలు కోల్పోయారని అంచనా వేశారు. పిల్లలను కూడా వదలకుండా చంపేశారని ఆయన కన్నీటిపర్యంతమయ్యారు. తనను బంధించి బలవంతంగా ఇస్లాంలోకి మార్చారని, తర్వాత పాకిస్థాన్ సైనికుల సహాయంతో తప్పించుకున్నానని ఆయన తెలిపారు.
థోహా ఖల్సా విషాదం
రావల్పిండి జిల్లాలోని థోహా ఖల్సా గ్రామంలో జరిగిన విషాదం అత్యంత హృదయవిదారకమైనది. ఒక పెద్ద సాయుధ గుంపు గ్రామాన్ని చుట్టుముట్టడంతో గ్రామస్థులు ప్రతిఘటించారు. చర్చల తర్వాత రూ.10,000 ఇస్తే వదిలేస్తామని దుండగులు చెప్పడంతో గ్రామస్థులు ఆ మొత్తం చెల్లించారు.
కానీ, మరుసటి రోజు దుండగులు మళ్లీ వచ్చి దాడి చేసి 40 మంది గ్రామ రక్షకులను చంపేశారు. ఇక తమను తాము రక్షించుకోలేమని, శత్రువుల చేతిలో చిక్కితే తమ మానం దక్కదని భావించిన ఆ గ్రామ మహిళలు అత్యంత కఠినమైన నిర్ణయం తీసుకున్నారు. సుమారు 90 మంది మహిళలు తమను తాము కాపాడుకోవడానికి అక్కడున్న ఒక బావిలోకి దూకి ఆత్మార్పణం చేసుకున్నారు. వారిలో కేవలం ముగ్గురు మాత్రమే ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు.
విభజన కేవలం భౌగోళిక మార్పు కాదు, అది తరతరాలుగా కలిసి బతుకుతున్న లక్షలాది మంది జీవితాలను ఛిద్రం చేసిన పెను విషాదం. ఈ దినం ఉద్దేశం విద్వేషం పెంచడం కాదు, బాధితులను స్మరించుకోవడం, వారి కథలను సజీవంగా ఉంచడం, చరిత్ర నుంచి పాఠాలు నేర్చుకోవడం. గతాన్ని నిజాయతీగా గుర్తుంచుకోవాలి. గతాన్ని మరచిన వారు అలాంటి తప్పులను పునరావృతం చేసే ప్రమాదం ఉంది.
